Ingezonden brief van Annette

Wat ooit als een serieuze actie maar met een ludieke knipoog is begonnen begint voor ons na het lezen van deze ingestuurde brief van Annette bittere ernst te worden. Wij waren, en zijn nog steeds diep onder de indruk van het relaas dat zij ons deed toekomen. Lees en huiver mee met de woorden van Annette over haar vader, haar moeder en Robbert van den Broeke….

Mijn moeder is een dame op leeftijd. Ik zeg met nadruk een dame. Want een dame dat is ze. Een lieverd en trotse moeder van zeven kinderen. Mijn moeder is een vrouw die normen en waarden daadwerkelijk nog hoog in het vaandel heeft staan. Dit in tegenstelling een grote groep mensen die louter schreeuwen over een begrip dat ze niet eens kennen, laat staan kunnen toepassen. Mijn moeder wel. Ze is groot geworden in een arbeidersgezin waar er aangepakt moest, gewerkt moest worden. Hard gewerkt moest worden en meer dan de veertig uur waar men nu al steen en been over klaagt. Mijn moeder klaagt niet. Toen niet, nu niet. Mijn moeder heeft ‘de moffen’ zien lopen, marcherende naast de aan flarden geschoten Nederlanders die vochten voor hun land, met vuisten en niet met kopjes thee. Haar tranen tijdens de watersnoodramp dichtte ze toe aan de regen die met bakken uit de hemel viel. Haar hemel.

Omstreeks die periode ontmoette zij mijn vader. ‘Een bonk van een man’ zoals ze zelf zegt. Een ruwe man, klassiek en rechtvaardig. Opgevoed met harde hand, bikkelharde hand in een gezin dat moest zwoegen om het hoofd boven water te houden. Mijn vader kwam niet uit een warm nest, niet zoals mijn moeder dat kende. Toch heeft mijn vader elke dag van elk jaar, elke seconde van het leven dat zij gezamenlijk deelden van mijn moeder gehouden, haar op handen gedragen, ons op handen gedragen. Jazeker kregen wij een tik wanneer we iets fout hadden gedaan. Maar die tik werd gecompenseerd met onvoorwaardelijke liefde en een gedegen opvoeding. Een waar ik nu met alle trots van kan zeggen dat het mijn vader en moeder waren die mij gemaakt hebben tot wie ik ben. Ook dat is iets wat je in onze huidige maatschappij niet vaak meer tegenkomt.

Anderhalf jaar geleden overleed mijn vader. Zijn lichaam was op, gaf er letterlijk de brui aan na jarenlang zwoegen, ploeteren voor wat brood op de plank, een cadeautje voor mijn moeder en haar kinderen, voor scholing en een dak. Het kleine beetje geld dat overbleef werd gespaard. Anderhalf jaar geleden overleed mijn vader en is belandt in de hemel hoe hij denkt dat deze is, hoe zij denken dat deze is. Als er een hemel bestaat dan verdiend hij het als geen ander daar terecht te komen. Mijn moeder wil niets liever dan hem daar ontmoeten. Mijn moeder is geen gelukkiger mens geworden na zijn dood, en de beloning na een leven lang zwoegen zou dan ook voor eeuwig bij hem, haar man, mijn vader, in hun hemel te mogen zijn.

Mijn moeder heeft niet lang meer. Ouderdom, stuk depressie en het vurige verlangen weer bij haar man te zijn. Dit is in dergelijke maten aan haar gaan vreten dat ze hulp zocht. Tegen wil en dank van haar kinderen, misschien zelfs tegen beter weten in. Mijn ouders zijn en waren mensen met de handen uit de mouwen en de voeten in de aarde. Toch was de wil van haar zo groot iets van mijn vader te horen, te weten, iets was voldoende om met een gerust hart te wachten tot haar tijd komt. De dochter van een vriendin had Robbert van den Broeke op televisie gezien en begrepen dat hij readings geeft. Dat hij in contact staat met het hiernamaals en als medium contact kon leggen met een overleden persoon. Gedreven tussen hoop en wanhoop, angst en verlangen heeft ze de voor haar erg stoute schoenen aangetrokken en heeft onlangs een reading van Robbert van den Broeke ondergaan. Robbert vertelde dat zij zich niet druk hoefde te maken, dat alles goed is. De puzzel zou in elkaar zijn gevallen. Alles op zijn plek, alles paste. Gegoten als een levensvorm. Dat haar man op de plek van bestemming was aangekomen en zijn geluk had gevonden in alle heerlijkheid met een ander.
Drie dagen na dit schrijven is ze overleden.

Annette…